SPEAKER_01 0:00

Goedemorgen. Fijn om hier weer te zijn. Ik werd gevraagd om te spreken over het thema op de proef gesteld. en ik wil eigenlijk maar beginnen met de schriftlezing, het lezen uit de Bijbel. Ik heb vandaag alleen een briefje en geen Bijbel bij me, want ik lees vandaag uit de Hersinestatenvertaling en daar heb ik alleen maar zo'n hele grote dikke zwarte Bijbel van. Ik dacht, nou, dat is misschien een beetje too much. Dus ik heb het op een briefje gezet. Maar ik wil graag met jullie lezen, ik sta ik tevoren zelf, ga je aan de kant. Graag met jullie lezen uit 1 Petrus 1, vers 3 tot en 9. en daarna lezen we ook nog Psalm 1. 1 Peters 1. Geprezen zij zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus die ons overeenkomstig zijn grote barmhartigheid opnieuw geboren deed worden tot een levende hoop door de opstanding van Jezus Christus uit de doden. Tot een onvergankelijke, onbeflekte en onverweldbare ervenis die in de hemele bewaard wordt voor u. U wordt immers door de kracht van God bewaakt door het geloof tot de zaligheid die gereed ligt om geopenbaard te worden in de laatste tijd. Daarin verheugt u zich, ook al wordt u nu voor een korte tijd, als het nodig is, bedroefd door allerlei verzoekingen. Opdat de beproeving van uw geloof, die van grote waarde is dan van goud, dat vergaat en door het vuur beproefd wordt, mag blijken tot te zijn tot lof en eer en heerlijkheid bij de openbaring van Jezus Christus. Hoewel u hem niet gezien hebben, hebt u hem toch lief. Hoewel u hem nu niet ziet, maar gelooft, verheugt u zich met een onuitsprekelijke en heerlijke vreugde. En verkrijgt u het einddoel van uw geloof, namelijk de zaligheid van uw zielen. Of zoals de nieuwe buienvertaling zegt, uw redding. Dan gaan we naar Psalm 1. Dat was eigenlijk de aanleiding om uit de gezinnen statenvertaling te lezen, maar dat zal ik u straks vertellen waarom. Welzalig de man die niet wandelt in de raad van de Goddelozen, die niet staat op de weg van de zondaas, die niet zit op de zetel van de spotter, maar die zijn vreugde vindt in de wet van de Heer en zijn werd dag en nadenkt. Want Hij zal zijn als een boom, geplant aan waterbeken, die zijn vrucht geeft op zijn tijd, waarvan het blad niet afvalt, al wat hij doet zal gelukken. Maar zo zijn de godelozen niet. Zij zijn juist als kaf dat de wind wegblaast. Daarom blijven de godelozen niet staande in het gericht, de zondaas niet in de gemeenschap van de rechtvaardigen. Want de Heer kent de weg van de rechtvaardigen, maar de weg van de Godolozen zal vergaan. En het kennen betekent hier niet alleen van hij weet er vanaf. Maar kennen is een beetje zoals we vroeger zeiden, als mensen verkering kregen met elkaar, ze hebben kennis aan elkaar. Je hebt echt een relatie met elkaar. Dat wil God ook. Volgens mij staat in de nieuwe bijbelvertaling ook: hij beschermt de weg van de rechtvaardige of zoiets. Op de proef gesteld, kijk, op de proef gesteld. In de Bijbel kom je dat vaak tegen, dat thema op de proef gesteld worden. En je komt het ook best vaak tegen in combinatie met wat Petrus hier ook doet, in combinatie met de vergelijking met het goud. Want daar komt onze uitspraak op de proef gesteld worden, is afgeleid van die test van dat goud. Goud wordt gewonnen, dan is het nog onzuiver. Dan wordt het verwarmd, dan wordt het in het vuur verhit tot het smelt. Je ziet hier dat je het uit kunt gieten. En dan wordt alle onzuiverheid, die verdwijnt eigenlijk door die hitte. Of komt bovendrijven en je kunt het er makkelijk uithalen. En als je dan het goud uitgiet, dan haal je eigenlijk zuiver goud over. En daar vergelijkt Petrus hier, en op verschillende plaatsen in de Bijbel wordt het geloof ook vergeleken met dat proces van het zuiveren van het goud. Dus je wordt in je geloof op de proef gesteld. En daardoor blijft over wat echt is, en blijft over wat zuiver en goed is. En ja, we hebben het dan over als geluid het goud in het lied. Als gezuiverd goud, zo blijft ons geloof dan over. Nou, daar gaat vandaag dus het thema over. En we kennen dat spreekwoord eigenlijk ook in de hele dagse tijd nog wel. Mijn geduld werd behoorlijk op de proef gesteld. Zijn doorzettingsvermogen werd op de proef gesteld, zo kun je dat voorstellen. En eigenlijk nog letterlijker zien we het bijvoorbeeld terug in het woord proefwerk of een proeven van bekwaamheid. Eigenlijk word je steeds getest op of je iets echt kunt. Denk aan een rijexamen, je hebt rijles gehad. En op een gegeven moment is daar de proeven van bekwaamheid, de ultieme test. Kun je het ook echt goed genoeg om zelfstandig op weg te mogen met een auto? Dat is het testen. En ik heb voor vandaag ook gezocht naar een goed voorbeeld. Dat gaan we naast Psalm 1 leggen en gaan we kijken of we daar wat parallelen in kunnen ontdekken. En ik wist al een tijdje dat ik over dit onderwerp mocht gaan spreken.

SPEAKER_00 5:10

Dus ik dacht, kijk, als die klikt, ligt hij aan mij of hij staat aan, kijk.

SPEAKER_01 5:27

Vorige maand mocht ik een aantal weken met deze mensen op pad. En zij werden nogal behoorlijk op de proef gesteld. Zij waren bij de Olympische Spelen de ultieme test of zij alle atleten van de hele wereld worden bij elkaar gehaald. En het is de ultieme test wie is de beste. En ik west dat ik hierover mag gaan spreken en laat ik nou eens kijken, als zij nou op de proef gesteld worden, hoe gaan ze daar dan mee om? Dus ik wil vandaag niet zozeer met jullie kijken van wat zijn allemaal voorbeelden van hoe je op de proef gesteld kunt worden, maar veel meer kijken van als zo'n moment zich aandiet, waar val je dan op terug? Hoe kun je daarmee omgaan? En dat voorbeeld van die schaatsers en die shorttrekkers, waar ik vooral mee opkrok. Gaan we ze even naast Psalm 1 leggen. En je zult verrast zijn van de parallellen die erin zitten. Ik neem je eerst even mee naar hoe gaat dat dan? Dit zijn atleten, hebben we een beetje Olympisch Spelen gekeken. Wie heeft dat gevolgd? Ik praat niet over grote geheimen van het leven. De schaatsen komen aan bij het Olympisch dorp. Ongeveer een week, anderhalve week voordat ze in actie moeten komen. En alles is daar natuurlijk helemaal Olympische ringen. Ze hebben hun T-L-kleding aan. Het gaat vanaf dat moment alleen nog maar over die Olympische Spelen en over hun wedstrijd. En je merkt dat ze enthousiast zijn als ze binnenkomen, maar je voelt eigenlijk ook al wel meteen de druk. En in die aanloopende dag dat ze in actie gaan komen, gaat die druk alleen maar toenemen. Want ze kunnen eigenlijk niet zo heel veel meer doen in die laatste week. Ze trainen nog wat om in die baan te wennen en om hun lichaam in actie te houden. Maar zware krachttraining kun je niet meer doen. Zware conditietraining kun je niet meer doen. Want je lichaam moet ook uitrusten. Je moet er echt klaar voor zijn als je in actie moet komen. En zo leven ze langzaam tour naar die dag dat ze in actie moeten komen. En ondertussen zien ze alleen nog maar dingen van de Olympische Spelers. Als ze hun gedachten zijn alleen nog maar daarop gericht. Als ze appjes krijgen van vrienden en familie, dat gaat over hoe gaat het. Hoe voel je je? Ben je er klaar voor? Als ze de krant openslaan, gaat het ook over hun alles staat in het thema van die spelen. En elke dag stijgt de druk in dat Olympisch dorp. En dan komt de dag dat ze in actie moeten komen. De meesten hebben die nacht nauwelijks geslapen omdat ze de slaap niet konden vatten vanwege de spanning. Sommigen eten nog wat, maar er zijn ook een heel aantal die kunnen bijna niet eten op die dag van de spanning. Sommigen moeten overgeven van de spanning. Gewoon, de druk zit helemaal tot hier. Sommigen heb ik naar de baan toe gebracht al zitten ze bij mij in de auto. Sommigen zijn heel stil, helemaal teruggetrokken. Anderen kletsen honderd uit om maar een beetje hun gedachte te verzetten. Maar je merkt gewoon alles. De druk loopt op, loopt op. Stijn van den Bund zei volgens mij ook in een interview: die zei: op dat moment wilde ik eigenlijk alleen nog maar naar huis. Het is een beetje als dat rij-examen. Je wil heel graag dat rijbewijs halen. Maar dat moment van het examen, dat zou je heel prima zonde kunnen. Nou, zo is dat voor hun ook. En dan komen ze die baan, dan is het stadion vol. De mensen schreeuwen. Andere schaatsen zijn al in actie. En je ziet dan vaak nog van die beelden van die inrijderschaat van die hele strakke kopjes. Alleen allemaal stress. Dan worden ze naar die stad toe geroepen. En dan go to de start. Zeg die stad. Dan wordt het helemaal stil in het stadion. Helemaal stil. En dan moeten ze die starthouding aannemen. En Femke Kok zei ook. Ik kon eigenlijk helemaal niet meer stilstaan. Ik had zoveel stress, zoveel spanning, zoveel zenuwen, zoveel adrenaline in mijn lijf. Ik kon mijn spieren eigenlijk niet meer onder controle houden. En dan komt dat startschot. En oh, jongens, toen hadden ze. Ik leg hem weg. Jij kunnen hem daar vandaan door doen, toch? En dan is ze onderweg. Hier zie je Vemke Kok. We weten de uitkomst zilver, zonne goud. Dit is op de 500 meter. Iedereen had verwacht dat ze het ging doen. Dus dat maakte het druk alleen nog maar hoger. Maar ze deden uiteindelijk ook reden race van haar leven. En ik dacht, wat maakt nou dat sommigen daar figuurlijk door het ijs zakken? En sommigen, zoals Femke Kok, doet het wel daar. En ik heb geprobeerd naar ze te luisteren. Ik heb een aantal gevraagd, wel na die tijd, en niet van tevoren. O na die tijd gevraagd van nou, wat zorgt er nou voor dat je dan ook echt kunt doen wat je moet doen? Ze vertellen het in interviews, hoor je het vaak terug. We hebben nog een prestatiepsycholoog bij ons, die heb ik ook gevraagd. Wat moeten ze dan ook echt doen op zo'n moment? En dan komen eigenlijk in hoofdzaak drie dingen uit naar voren. En die drie dingen: het eerste is, wat je heel vaak hoort: focus. Ze proberen zich zo min mogelijk af te laten luiden door het hele circus eromheen. Van de media, van het publiek, van de goede adviezen, van een wijze oom. Alles focus op wat ik moet doen. En vaak hoor je ze ook iets zeggen van ik moet gewoon mijn taak uitvoeren of zo. Dat is het tweede. Ze gaan gewoon terug naar wat ze geleerd hebben. En ook al is het nu overweldigd door alles wat er gebeurt. Ze gaan terug naar wat ze geleerd hebben. En dat is gewoon heel goed schaatsen. Dus onderweg, ze start, ze weet niet te lang blijven rennen. Die schaatsbeleging gaan maken. Die eerste bocht goed door. Je kont naar beneden. Diep blijven zitten. Slag goed afmaken. Allemaal van die hele technische dingen. Dat is hun focus. Dat is wat ze geleerd hebben. Dat is wat ze getraind hebben. En hun lichaam is zo getraind. Ze kunnen bijna vanuit hun spiergeheugen die 500 meter rijden, al zouden ze er niet eens bij nadenken. Dus dat is teruggaan naar die basis. En het derde waar ik steeds terug hoor, is ook vertrouwen. Ze moeten op dat moment vertrouwen. Die coach van mij heeft er verstand van. Het trainingsschema wat ik gevolgd heb, heeft mij geleid tot dit moment. En ik ben er klaar voor. Dat is het ultieme moment. Dan gaan we kijken naar Psalm 1. Psalm 1. Kijk, dat gaat een stuk soepeler als je gewoon. Psalm 1. Wat leren we daar? Psalm 1 is een wijsheidpsalm, dus die leert ons wijze lessen over het leven. Net zoals prediker bijvoorbeeld in het Bijbelboek leert ons wijze lessen over het leven. Job leert ons wijze less over het leven. Psalm 1. Het is eigenlijk een inleiding op het hele boek van de Psalmen. En in Psalm 1, de Psalm Mist begint als eerste, en je mag die volgende wel laten zien met te vertellen wat je niet moet doen. En daarom heb ik de Herzien Statenvertaling geweest. Er zit een heel mooi, drievoudige vergelijking in. In de nieuwe Bijbelvertaling is hij een beetje weggevallen door de vertaling. Dat is eigenlijk jammer. Het is een heel mooi stijlfiguur die de schrijver erin gelegd heeft. Want wat je ziet gebeuren is het advies is. Wat moet je niet doen? Wandelen in de Raad van de Godloze, niet staan op de weg van de zondaars en niet zitten in de zetel van de spotters. En je ziet daar dus dat er een ontwikkeling in is. Hij wandelt eerst, hij staat vervolgens en vervolgens zit hij. Dat zegt iets over de vluchtigheid waarmee je betrokken bent. Eerst wandelt hij er eigenlijk aan voorbij. Dan staat hij er al bij. Dat betekent dat je al iets meer tijd neemt om eens even goed daar kennis van te nemen. En bij de dead zit hij, dan is hij eigenlijk volledig onderdeel geworden van die groep, de manier waarin mensen bij aangeduid worden, verandert ook. Het begint met godelozen. Je zou kunnen zeggen, wat weet je dan van zo iemand dat hij God niet kent. Dat kan nog een vrij neutrale betekenis hebben. We kennen allemaal in ons leven collega's, vrienden, familie, waarvan je zegt, dat zijn eigenlijk hele fijne mensen om mee op te trekken, om mee samen te werken. Vanuit ons geloofsperspectief zou het enige wat je erop aan te merken zou kunnen hebben, is dat ze kennen God niet. Dus het is nog vrij neutraal. Bij de volgende stap zie je dat die gebruikt het woord zondaars, zou je nog kunnen zeggen dat is iemand die je dan niet bewust doet, maar ze kennen God niet, ze leven zonder zonde. En het laatste is de zetel des spotters. Dat zijn mensen die actief God besporten en afstand nemen van God. En dan zegt dus eigenlijk, als je ook kijkt bijvoorbeeld naar die goddelozen, dat kunnen hele waardevolle collega's zijn. In het werk kun je daar veel adviezen van opnemen. Maar waarom zou je als het gaat over de dingen van het leven? Gruik maken van de raad en van de adviezen van de mensen die niet diezelfde levensbeschouwing hebben als jijzelf, die God niet kennen. Het advies van die Psaamdichter is echt. Niet op deze weg gaan, want die leidt eigenlijk steeds verder af. Van hier nog vrij neutraal, echt in de kring des spots, het leidt eigenlijk steeds verder af van de route die je moet volgen om tot een welzalig leven te komen. En welzalig, dat is dus ook het thema van deze Psalm: Wat moet je doen om echt gelukkig te worden? Het volgende punt wat hij maakt, dan mag je naar het volgende plaatje gaan, is wat moet je dan wel doen? En dan zegt die Psalmist, ik zal het even erbij zoeken. Dan zegt hij letterlijk. Wie de vreugde vindt in de wet van de Heer, en die weet bij nacht en nacht over pijnst. En daar zag ik dit plaatje van Femke Kok, 14 jaar, en daar staat bij, was als kind niet van het ijs af te slaan. Bij dag en nacht over pijns, bij nacht en nacht overdenken, zij was er continu mee bezig. Gewoon omdat ze het gaaf vond, maar ook om steeds meer te leren. Steeds te trainen. Dus op het moment dat zij daar bij die Olympische Spelen staat, heeft dat ijs geen geheim meer voor haar, haar lichaam heeft geen geheim meer voor haar. Ze weet precies welke ronding ze in de schaatseisers wil hebben, hoe haar schoenen zitten, niks heeft meer geheim. Omdat ze steeds. Niet omdat ze in die laatste week ze in dat Olympisch dorp was nog zo geweldig getraind heeft, maar omdat ze in het hele leven, de hele periode, heeft ze eigenlijk de basis gelegd voor dat wat ze daar gaan doen. Nou, hoe ziet het er dan in een christelijke context uit? Dat is de volgende. Hier zie je Joodse mannen die bezig zijn, die wetten overpijn ze. En de wetten gaat het over de Tora. Ik denk dat wij in onze tijd mogen zeggen dat is de hele Bijbel. En die hele Bijbel staat vol met leefregels, wijzeadviezen, voorbeelden. Allemaal onderwerpen waar wij van kunnen leren, waar we onze basis op kunnen bouwen. En deze mannen zijn daarmee bezig. Die overpijn ze dat. Ik zag één vertaling, zag ik murmelen. Dus je prevelt eigenlijk een beetje voor je uit. Zoals ik vanmorgen, voordat ik hier naartoe ging, nog even deze preek zo voor mezelf murmelde. Je bent het aan het overpijnsen, je bent het aan het eigen maken, je zorgt dat je het echt kent. En dat doen deze man hier ook, ook door met elkaar in discussie te gaan. En daarom is het ook goed om met elkaar ook de Bijbel te lezen. Of om bijbelstudiegroepen of hoe je dat, in welke zetting je dat ook doet. Want de een leest dit, de ander leest dat. En je haalt er verschillende dingen uit. En door met elkaar in gesprek te gaan, leer je ook weer steeds meer over wat is hier nou echt bedoeld. En als je dat zo doet, dan ben je dus bezig om die hele goede basis te leggen die je nodig hebt in momenten van beproeving. Nou, en de volgende stap is. Als je dan die. Dan zegt hij zo mist. Want degene die zal zijn als een boom geplant aan waterbeken en alles wat hij doet gelukt. Nou, hier hebben we alles wat ze gedaan heeft, is gelukt. Hier heb je. Jullie herkennen haar. Er was veel commentaar op, want ze was in de ogen van de mensen met heel veel dingen bezig die niks met schaatsen te maken hadden. Maar zij wist wel degelijk heel goed waar haar basis lag. En ze kon dus gewoon op het moment dat het erop aankwam, ze presteren. Het lukte om succes te hebben en hier zie je haar met haar gouden medaille om in het Team NL huis vieren dat ze succes gehad heeft. Alles gelukt. Is dat nou de boodschap van de Psalmist? Volg Jezus en je leven zal geen tegenslag meer kennen. Sommige welvaartspredikers willen ons dat doen geloven, maar dat kan niet waar zijn, dat kan niet de betekenis zijn van de Psalmist. Want het is een inleiding op dat Bijbelboek Psalmen. En als je de Psalmen verder leest, lees je veel Psalmen waar mensen in ellende uitroepen tot God. We hebben net één Petrus gelezen over de beproeving die die gelovigen toen hadden in die tijd. En als je de Bijbel leest, dan zou je eerder kunnen zeggen. Het is niet zo dat als je op God je hart aan Jezus geeft, dat je dan per definitie geen tegenslag meer krijgt. Nee, je zou eerder kunnen zeggen. De Bijbel belooft dat als je je weg met Jezus wil gaan, dat je tegenslagen en beproevingen op je pad zult vinden. En dat zal je geloof uiteindelijk versterken. Dat is eerder de belofte dan dat dit het plaatje is van Geloof in God en alles komt goed. Mag ik het volgende plaatje laten zien? Want wat bedoelt die Psalmis dan wel hier dat alles goed zal gaan. Alles zal lukken. Nou, hier zie je ook voorbeelden van mensen bij deze Olympische Spelen waarbij het niet lukte. Sandra Velsenboer ging onderuit in haar eerste race. We zien Susanne Schulting die onderuit ging bij de short track. En we zien Joep Wennemers die last had van een overstekende Chinees? Kom hier niks aan doen, maar toch lukte het op dat moment niet. Maar ik denk als je aan al deze sporters vraagt, betekent dat dan dat alles wat je hiervoor gedaan hebt om op dit punt te komen niet goed was. Betekent dat dan dat je een hele andere route moet gaan kiezen? Nee, ze zullen. Je hebt soms ook gewoon tegenslag. En ik weet dat die trainingen die ik gedaan had en die begeleiding die ik gehad heb van die coach, het was allemaal goed. En de volgende keer komt het wel weer. Zij blijven vertrouwen op die basis die ze hadden. En ze zeggen de volgende keer komt het wel weer. En dat is denk ik ook hoe die psalmist dat bedoelt. Dus welzalig, als je werkelijk gelukkig wil worden, betekent het niet dat je geen enkel tegenslag meer krijgt in je leven. Het betekent wel dat dit je basis is. Dit is waar je op vertrouwt. En dit ook is wat uiteindelijk tot dat welzalig leven leidt. En wat is dan dat uiteindelijke doel, dat hebben we gelezen, mag je het volgens laten zien? Het uiteindelijke doel is, je krijgt het einddoel van de geloof, namelijk de zaligheid van uw zelen. En die zaligheid van uw zelen zit in het nu. Dus die diepe vervreden van God die je mag ervaren, ook in momenten van tegenslag, ook in momenten van beproeving en zit ook in dat vergezicht, die onvergankelijke ervenis die God voor ons heeft, klaar in de hemel. En dat is ook waar we in deze tijd in op mogen vertrouwen. Als we kijken, als we richting Pazen gaan, dan begon het Bijbelgedeelte ook mee, dat Jez die aan het kruis voor ons gestorven is om die ervenis veilig te stellen. Dus als je dat samen mag vatten, heb ik één kort verhaal uit mijn eigen leven. Soms heb je van die knipogen van God die erbijven. Ik zal proberen kort te vertellen: het is al 30 jaar geleden, het is me nog steeds bijgebleven. Ik studeerde aan de Universiteit Twente en in die tijd moest je gewoon nog in twee jaar je propijzen halen. Als je je vakken niet gehaald had, moest je weg. Stoppen met de studie. Het was de zomer van het tweede jaar, en ik had één vak van mijn Propduizen van het eerste jaar nog steeds niet gehaald. Dit was de allerlaatste kans. Kwantitatieve methode twee. Als ik het uitspreek, ga mijn hartslag nog omhoog. Ik zie mij nog zitten daar in dat college haal met nog twintig van dezelfde stumpus, zou ik bijna. Zeggen. Een aantal hadden gelukt. Die waren nog mijn eerstejaars, dus die hadden nog een tweede jaar om pogingen te wagen. En met mij waren er nog vijf, zes tweedejaars, die wisten. Dit is het moment. Als ik hem nu niet haal, is het gewoon het einde van die opleiding. En ik zat daar. Het is de tijd van de prehistorie, dus we kregen dat tentamen gewoon nog op papier. Ik had al moeite met de eerste vraag: dat was het opschrijven van mijn naam. Ik ging naar dat blad kijken. En ik kon aan niets meer denken wat met dat vak te maken had. Ik keek naar die opdracht en ik dacht alleen maar dit wordt niks. Wat moet ik dan als ik moet stoppen? En studieschuld dacht ik, moet ik alles terugbetalen. Dus mijn hele hoofd werd eigenlijk overweldig door alles wat er dan op je afkomt. En helemaal niet omdat ik zo'n vroom jongetje was en nog steeds helaas niet ben. Ik zou graag anders beweren en anders zijn. Maar omdat ik gewoon echt niet meer wist wat ik moest doen, heb ik op dat moment gebeden. Ik heb niet gebeden om een magische pen die ineens alle antwoorden opschreef. Ik heb gewoon gebeden. Heer, geef mij de rust dat ik in ieder geval kan opschrijven wat ik weet. En toen ik dat gebed uitgesproken had, toen dacht ik, nu moet ik daar ook op vertrouwen. Ik heb geleerd dat God geeft rust en moet ik er ook op vertrouwen. Dan komen die adviezen weer tot je. Dus kijk eerst al die opgaven door. Schrijf eerst op wat je wel weet. En als je dan nog tijd over hebt, probeer dan nog wat anders. Al die adviezen komen we, dus dat heb ik keurig gevolgd. Het einde van het tentamen, ik moest 60 punten halen, want het was een score van 100 punten, ik moest 60 punten halen. Ik heb opgeteld als ik alles wat ik opgeschreven had goed was. Ik had alle reden om daaraan te twijfelen, had ik precies punten. Dus met pijn in mijn hart, met lood in mijn schoenen, heb ik mijn tentamenbriefje ingeleverd. Twee weken later tentamen uitslag. Dat hing gewoon bij ons nog gewoon op de deur. Studentnummer en cijfer. En ik kom daaraan en ik zie al uit de verte alleen maar onvoldoenes op dat blaadje staan. Letterlijk alleen maar onvoldoende. En ik zoek naar mijn nummer 9604340. Ik kijk een 8. Volstrekt onmogelijk dat ik daar een 8 voor had. Ik heb niks gevraagd. Ik heb geen tentamen ingezien. Ik heb alleen maar gedacht dit is gebedsverhoring. Dat is zo'n voorbeeld. Niet omdat ik daarmee wil zeggen, bid tot God en alles komt goed, en zelfs als je het niet kunt, krijg je nog een 8. Nee. Dat is een voorbeeld van hoe je soms in je leven knipoogjes van God kunt ervaren. God van heel dichtbij kunt ervaren. Later heb ik daar nog wel eens wat aan gehad op momenten dat je God niet van heel dichtbij ervaart. En dat je denkt, nu zou ik zo graag een antwoord krijgen. Nu zou ik zo graag horen waarom dit nodig is. Dan kan zo'n moment waar je op terug kunt vallen op zo'n knipoog. Kan je toch bemoedigen op zo'n moment. Omdat je weet, ik weet wel dat God erbij is. En ik weet wel dat Hij mij ziet en dat hij een relatie met mij wil. Ook al ervaar ik het nu ook nog even niet. Dat is ook die basis waar je op terug kunt vallen. Dus kort, ik ga het samenvatten. Je kunt hier denk ik geloof ik graf weg op twee manieren zitten. Eén is, het gaat hartstikke goed. Ik heb helemaal niks met beproevingen te maken, dan zou ik zeggen, dit is een mooi moment om te trainen. Dit is een moment om te werken aan die basis. Dus wees ermee bezig. Overdenk de dingen van de Bijbel. Zoek die relatie met God, bouw die relatie op. Het tweede, zou kunnen zijn dat je hier zit? Ik zit juist daar middenin. Ik voel me op de proef gesteld, ik weet niet wat ik moet. Dan zou ik met alles schroom, want ik weet hoe het leven je soms kan overweldigen, toch willen zeggen: kijk naar die sporter, kijk naar Psalm 1. Probeer die focus te houden. Laat je niet overweldigen door alles wat er over je heen valt. Probeer die focus te houden. Tweede, val terug op de dingen die je geleerd hebt. Op al die momenten, die passages uit de Bijbel, die knipogen van God die je misschien in je leven gezien hebt, val erop terug. En ten derde, vertrouw op God. We hebben zoveel liederen gezongen over God die ons vasthoudt. Dus blijf vertrouwen dat dit de goede route is. Ook al zie je hem op een bepaald moment even niet meer. Amen.