SPEAKER_00 0:00

We staan aan het begin van de stille week. De week waarin we toeleven naar goede vrijdag en Pasen. We worden stil. Alhoewel, soms bekruiden mij het gevoel dat we wel op weg willen naar Pasen. Maar de stille week en goede vrijdag soms liever overslaan? We zingen graag over de opstanding. En de overwinning. Maar durven we nog stil te worden? Stil te blijven staan bij het lijden van Jezus. Of zingen we daar gauw overheen door naar de opstanding. Vandaag wil ik stil worden. Stilstaan. Stilstaan bij het zee maar nee. En de voorbereiding van deze preek heeft mij zelf enorm geraakt. Regelmatig tot tranen toe. Get zee maar nee was de plek, die mij opnieuw deed beseffen hoe groot het offer van God is geweest, hoe groot Jezus offer was. Mijn ervaring is dat geear en nee je van binnenuit verandert. Het verandert je perspectief. Ik wil graag twee gedeeltes met jullie lezen uit de MBV 21, Matthäus 6 en Matthäus 26. Matthäus 6, vers 9 tot 13. Onze Vader in de hemel. Laat uw naam geheiligd worden. Laat uw Koninkrijk komen. Laat uw wil gedaan worden, of zoals in de grondtekst staat. Laat uw wil geschieden op aarde zoals in de hemel. Geef ons vandaag het brood dat wij nodig hebben. Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven wie ons iets schuldig is. En breng ons niet in beproeving. Maar red ons van het kwaad. Want aan u behoort het koningschap, de macht en de maaiestheid in eeuwigheid. Amen. Dan gaan we naar Matthäus 26 vanaf vers 36. Vervolgens, en dat is na de peesigmaaltijd, ging Jezus met zijn leerlingen naar een plek die Zemane genoemd werd. Hij zei: Blijven jullie hier zitten. Ik ga daar bidden. En hij nam Petrus en de twee zonen van Zebedeeus. Dat zijn Jacobus en Johannes, met zich mee. En toen Jezus bedroefd en angstig begon te worden, zei hij tegen hen. Ik ben diep bedroefd. Tot sterven toe. Blijf hier met mij waken. Hij liep nog een stukje verder. Liet zich voor overvallen op de grond en bad: Vader, als het mogelijk is. Laat deze beker dan aan mij voorbij gaan. Maar laat het niet gebeuren zoals ik het wil, maar zoals u het wilt. Hij liep terug naar de leerlingen en zag dat ze lagen te slapen. En hij zei tegen Peter: Konden jullie niet eens één uur met mij waken. Blijf wakker en bid dat jullie niet in beproeving komen. W geest is wel gewillig, maar het lichaam is zwak. Voor de tweede keer liep hij bij hem vandaan en bad Vader, als het niet mogelijk is dat deze beker aan mij voorbij gaat zonder dat ik eruit drink. Laat het dan gebeuren zoals u het wilt. Toen hij terugkwam, zag hij dat ze weer sliepen. Want ze waren door vermoeidheid overmand. Hij liet en achter, liep opnieuw wat verder en bad voor de derde maal met dezelfde woorden als daarvoor. Daarna voegde Jezus zich weer bij de leerlingen en zei: liggen jullie daar nog steeds te slapen en te rusten. Het ogenblik is nabij, waarop de mensen zoon wordt uitgeleverd aan zondaars. Sta op. Laten we gaan. Kijk, Hij die mij uitlevert is al vlakbij. Het laatste gedeelte dat we hebben gelezen, zien we hoe Jezus op weg gaat met zijn leerlingen naar Get Zemonen. Het Zemen was waarschijnlijk een landgoed waar Jezus overnachte met zijn leerlingen. Een plek waar ze zich schuil hielden voor de leiders van het volk die Jezus wouden doden. En samen met de leerlingen loopt Jezus het landgoed op. Tegen de eerste groep leerlingen zegt Jezus: Blijven jullie hier zitten. Ik ga daar bidden. En vervolgens loopt Jezus verder met Peus, Jacobus en Johannes. En wat er dan volgt. Wat er dan volgt, dat heeft mij zo geraakt de afgelopen weken. Eigenlijk las ik er altijd overheen. Het is ook iets wat een beetje tussen neus en lippen staat. Het was nooit zo tot mij doorgedrongen. Toen Jezus bedroefd en angstig begon te worden. Bedroefd en angstig. Weet je wat ik altijd dacht? We hebben het hier over Jezus. Gods Zoon. Hoe bedroefd en angstig kan Hij zijn? En we hebben het hier over God zelf. Bedroefd en angstig? Nou, dat zal wel meevallen. Natuurlijk weet ik dat in de Bijbel staat dat God met ons mee kan voelen, met onze angsten en verdriet, maar toch, we hebben het over God. Jezus is God zelf. Hoe angstig en bedroefd kan Hij zijn? De woorden die hier gebruikt worden in de grondtekst in het Grieks, zijn behoorlijk sterke werkwoorden. Het woord dat gebruikt wordt voor bedroefd, betekent hier ontzetting. Ontzetting over iets dat onverwacht of bovenmatig schokt. Je zou het kunnen vertalen met verwijstering. Paniek. Verslagenheid. Jezus, hij is ontdaan. Hij is ontredderd, Hij is ontzet. En dan het woord angstig. Het woord dat hier in het Grieks gebruikt wordt, betekent dat iemand zijn zelfbeheersing dreigt te verliezen. Kun je dat voorstellen? Dat Jezus zijn zelfbeheersing dreigt kwijt te raken. Jezus die de controle over zichzelf dreigt kwijt raken. Dat staat hier. Hij staat hier dat hij dood en doods bang is. Bedroeft en angstig. Twee woorden. Met zoveel betekenis. Jezus, hij is ontzet. Hij is in paniek. Luister maar wat hij er zelf over zegt. Hij zegt tegen zijn leerlingen: ik ben diep bedroefd. Tot sterves toe. Jezus, hij voelt zich dodelijk bedroefd. Zo bedroefd dat hij bijna sterft van verdriet. En de emoties zijn zo heftig dat Jezus niet alleen gelaten wil worden. Waar Jezus normaal gesproken vaak de stilte opzocht om alleen met de Vader te praten, zegt Hij nu. Blijf hier met mij waken. Blijf hier met mij waken. Zoals iemand die op sterven ligt niet alleen gelaten wil worden. Iemand die de dood in de ogen kijkt, wil mensen om zich heen hebben. Zo wil Jezus nu niet alleen gelaten worden. In zijn diepste angst, in deze doodsangst vraagt Jezus of Petrus, Jacobus en Johannes heel dicht bij Hem willen blijven. En samen met Hem willen bidden, met Hem willen strijden en met Hem willen waken. Petrus, Jacobus en Johannes. Zij mogen heel dicht bij Jezus komen. Zij zijn getuigen van Jezus bidden, van zijn strijd, van zijn paniek. Hoe moet dat geweest zijn voor de leerlingen? Drie jaar lang trokken zij met Jezus rond. Jezus die alle antwoorden wist. En altijd een weerwoord had. Jezus was hun leraar. Hun mentor. Iemand waar je op kon bouwen. Ze hebben Jezus wonderen zien doen. Ze hebben doden zien opstaan. Jezus hun fundament. En nu zien ze de paniek in zijn ogen staan. Hoe moet dat geweest zijn voor de leerlingen? Misschien kun je het wel vergelijken met een kind dat zijn ouders ziet huilen. Papa of mama die altijd de sterke is. En nu huilen ze. Hoe kan dat? Jezus, hij gaat een stukje verder en hij laat zich voor overvallen. In Mark staat dat hij ze gebed begint met Abba Vader. Voor u is alles mogelijk. Abba Vader. Papa, Papa, Jezus schreeuwt het uit in zijn moedertaal. Papa, waar bent u nu? Ziet u mij. U bent toch mijn vader? U bent toch God, voor u is toch alles mogelijk. De afgelopen drie jaar heb ik hier op aarde rondgelopen en wonden na wonden zien gebeuren. Vader, laat deze beker toch aan mij voorbij gaan. Papa, als u lieft. Jezus is hier niet een of andere held die op weg gaat naar Googelta. Moedig op weg naar zijn lot.

unknown 11:47

Nee.

SPEAKER_00 11:49

Jezus wil helemaal niet. Hij stort een paniekerig gebed uit tot God, zijn vader. En hij smeekt hem om niet te hoeven. Laat deze beker toch aan mij voorbij gaan. Abba, Vader, voor u is toch alles mogelijk? In de voorbereiding vroeg ik me af: Hoe zou dit gebed zijn geweest voor God? Voor zijn vader? Als je je zoon zo ziet smeken, ziet worstelen. Als je de paniek in zijn ogen ziet staan en je hoort hem roepen: Pa. Papa help dan toch. Zou het zijn vaderhart verschurd hebben? Zou God zich hebben in moeten prenten: dit moet gebeuren. Want ik wil de rest van de mensheid redden. Ik wil een liefdesrelatie met iedereen die dit offer aan vaart. Dit moet gebeuren. Hoe zou het voor God geweest zijn om zijn zoon zo te zien worstelen? Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan mij voorbij gaan. Maar laat het niet gebeuren zoals ik het wil, maar zoals u het wilt. Laat deze beker aan mij voorbij gaan. De beker staat voor de toon van God. De toon over alle zonden. Over al het onrecht in deze wereld. Over alles wat nog niet overeenkomstig het Koninkrijk van God is. Over al jou en mijn zonde. Over elke keer dat wij geen recht doen aan de ander. Elke keer dat wij niet de minste willen zijn en ons ego laten spreken. Over elke keer dat we tekort schieten. De beken. De Godverlatenheid. Jezus weet dat Hij straks door God verlaten gaat worden. Hij gaat de diepste hel in. Jezus, Hij ziet de demonen voor zich. Hij kijkt ze recht in zijn ogen. En hij weet dat hij straks de volledige toon van God over zich heen krijgt. Jezus, hij wordt uitgeleverd door zijn Vader. Laat deze beker als ublieft aan mij voorbij gaan. Heer, laat mij niet verlaten worden door U. En in die paniek, in die doodzangst, bid Jezus. Maar laat het niet gebeuren zoals ik het wil, maar zoals u het wilt. Zelfs in de paniek. Zelfs in de eenzaamheid, in de verlatenheid. Zelfs als Jezus de controle dreigt kwijt raken, dan nog bidt Hij, maar niet mijn wil, maar U wil geschieden. Jezus loopt naar Petrus, Jacobus en Johannes. Maar zij zijn in slaap gevallen. Dit is niet de gewone slaap. Het zijn vissers. Die zijn niet anders dan gewend om even nacht te waken. In de grondtekst staat in vers 43 dat hun ogen zwaar waren geworden. Hun ogen waren zwaar geworden om de strijd van Jezus aan te zien. Het was te zwaar voor de leerlingen. Zij konden de strijd niet vatten, net zoals jij en ik deze strijd niet vatten. Blijf wakker, zegt Jezus. En bid dat jullie niet in beproeving komen. Hoor je dat? Een echo van het onze Vader. Breng ons niet in beproeving. Want mijn mensen, wij kunnen wel willen, maar ons vlees is vak. Ons vlees is gericht op onszelf, op ons eigen ego. Jezus, hij gaat weer bij hem vandaan. En Hij valt weer op zijn knieën. Vader, Vader als het niet mogelijk is. Hoor je dat? Het gebed is al iets afgezwakt. We begonnen met als het mogelijk is. En nu bid Jezus, als het niet mogelijk is. Dat deze beker aan mij voorbij gaat zonder dat ik eruit drink. Laat het dan gebeuren. Zoals u het wilt. Of zoals in de grondtekst staat, laat u wil dan geschieden. U wil geschieden hier in de hemel en zo ook op de aarde. Jezus, hij krijgt langzaam de controle weer over zichzelf terug. We horen hier de echo van het onze Vader, Jezus onderwijs. Wie achter mij aan wil komen, moet zichzelf verlogen, zijn kruis op zich nemen en mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen. Maar wie zijn leven verliest om willen van mij, zal het behouden. U wil geschieden. In het gebed. In het contact met zijn Vader worstelt Jezus en krijgt Hij de zekerheid dat dit de weg is die Hij moet gaan. Dat dit de wil van de Vader is, dat dit de reden is dat Hij op aarde is gekomen. Om ieder die in Hem gelooft, het eeuwige leven te geven. Leven met God. Leven met een hoofdletter. En langzaamaan verenigt zijn wil zich met de wil van zijn vader. En voor de derde baal. Met Jezus wederom met dezelfde woorden. En dan staat Jezus op. Gesterkt. Klaar voor de taak. Klaar voor de toorn van God die over hem heen zal komen. Niet als een held. Een held op weg naar de strijd. Nee, als iemand die geworsteld heeft. Die gestreden heeft en in het contact met God nieuwe moed heeft gevonden. Sta op, laten we gaan. Kijk, Hij die mij uitlevert, is al vlakbij. Sta op. Laten we gaan. Jezus staat op in de kracht van God. In de kracht van de Geest. Wetende dat Hij de diepste hel in zal gaan. Zodat jij en ik vrij toegang tot de Vader zullen hebben. Wetende dat God hem straks zal verlaten. Zodat jij en ik nooit meer door God verlaten zullen worden. Ja, je kunt het gevoel hebben dat je door God verlaten bent, maar dat is een leugen. Want er is er maar één iemand die echt door God verlaten is. Die door de hel is heen gegaan. Die die demonen recht in de ogen heeft gekeken. En die de volledige toon van God over alle zonden. Over al het onrecht in deze wereld over zich heen heeft gekregen. En dat is Jezus. Jezus alleen. En zo was ik de afgelopen weken bezig met deze tekst. Diep geraakt. Geraakt door Jezus angst. Door zijn paniek en de totale ontreddering. Maakte me stil. Het raakte me. Jezus, hij is zo diep gegaan. Voor jou. Voor mij. Dwars door de doodsangst heen, ging hij voor jou. En dat besef, stilstaan bij Get Semen, de afgelopen weken, dat deed wat met mij. Dat veranderde mij van binnenuit. Het zette zaken in perspectief. Ken je dat als iemand in je naaste omgeving sterft of er gebeurt iets heftigs, dat zaken in perspectief komen te staan. Dingen die altijd belangrijk leken, zijn ineens niet meer zo belangrijk. En zo zette je het zee maar nee voor mij de zaken in perspectief. Door na te denken over Jezus worsteling. Hoe Hij zijn leven verloor omwille van jou en mij. Zijn enorme offer. Het veranderde mij van binnenuit. In het verhaal van Getsemoné horen we twee keer een echo van het onze Vader. U wil geschieden op aarde zoals in de hemel en breng ons niet in beproeving. Jezus heeft met zijn komst, met zijn kruising en met zijn opstanding het Koninkrijk van God hier op aarde gevestigd. En nu mogen wij leren leven volgens dat Koninkrijk. En dat geeft richting aan ons leven. Als we starten bij dat Koninkrijk. Starten bij Gedzemene. Starten bij wat God voor jou heeft gedaan. Als we leren kijken niet naar onszelf, maar naar Jezus. Hoe kunnen we dat leren? Hoe kunnen we leren leven volgens dat Koninkrijk? Onze Vader in de hemel, uw naam geheiligd. Uw Koninkrijk komen, U wil geschieden. De afgelopen weken als ik ging binnen startte ik met deze zinnen. U naam geheiligd. Uw Koninkrijk komen, u wil geschieden. En deze drie zinnen bad ik. En vervolgens dacht ik na over het zee mene. En zo in mijn stille tijd beginnen veranderde mijn gebed. Vaak begin ik mijn gebed met de sorris van die dag. Of met mijn verlanges. Of mijn gevoelens. En begrijp me niet verkeerd, dat is niet fout. Alleen vaak kom ik dan niet verder dan mijn eigen sorris. En mijn eigen gedachten en verlanges. En nu startte ik met deze zinnen van het onze Vader. En ik dacht na over Get Zemane. Over Jezus ontreddering. Over zijn paniek. De weg die hij gegaan is. En er gebeurde iets. Mijn perspectief werd anders. Het werd het perspectief van het Koninkrijk. Het perspectief van Get Zemane. Laat ik het concreet maken. De afgelopen weken kwam mij ter orde dat er iemand in mijn omgeving rodde. Negatief praat. En als ik ergens niet tegen kan, dan is het dat wel. Want het verzikt de sfeer. Het verzikt een omgeving. En ik hou van een open sfeer waar iedereen zichzelf kan zijn. En dit geroddel raakte aan mijn rechtvaardigheidsgevoel. Het maakte me boos. Heel boos. En in mijn hoofd was ik continu bezig om deze persoon aan te spreken op haar gedrag. Totdat ik in mijn stille tijd voor koos om te beginnen bij die drie zinnen van het onze Vader. Uw naam geheiligd. Uw Koninkrijk komen, u wil geschieden. En ik dacht na over Jezus offer, over Gert Zemanij. Over hoe Hij zichzelf verlogende. Over hoe hij zichzelf als offer gaf, over hoe hij de minste was. Over Jezus, angst en paniek en de weg die Hij ging voor mij. En veranderde er iets in mij. Mijn blik werd getrokken naar Get Zemene. Het Koninkrijk van God kwam centraal te staan. En in plaats van dat ik het gesprek in mijn hoofd bleef herhalen en dat ik boos bleef. Veranderde ik. Ik begon voor haar te bidden. Ik kreeg medelijden. En ik begon in te zien waarom zij deed wat zij deed. En ik wou haar helpen. Lijd ons niet in verzoeking. Maar verlos ons van de boze. Onze wil is er wel, maar ons vlees is zwak. Elke keer weer moet onze blik getrokken worden naar Get Zemane. Ik daag u uit. Ik daag jou uit om deze week, deze stille week stil te worden. Om je blik te richten op Get Zemane. Om te beseffen hoe Jezus door de angst, door de paniek en door de totale ontreddering is heen gegaan. Voor jou. Voor mij. Hoe Hij door God verlaten werd. Zodat jij nooit meer door God verlaten zou worden. Kijk naar Get Zemane. Kijk hoe Jezus worstelt voor jou. Word deze week stil. Ren niet gelijk door naar Pasen, naar de overwinning, maar word stil. En kijk naar Get Zemane. Heer, we worden stil. We sluiten onze ogen en we richten onze blik op Get Zemane. We zien hoe u worstelt. Voor mij, hoe u worstelt om de wil van de Vade te volbrengen. Heer, laat dit besef tot in het diepst van onze ziel ons mogen raken dat uw liefde, uw genade, zo groot is dat het ons van binnenuit verandert. Amen.