SPEAKER_02 0:00

Ja, Janespel.

SPEAKER_01 0:01

Er komt een eerste stelling voor jullie: mijn telefoon staat eigenlijk altijd aan. Eerlijk zijn hè. Sommige mensen gaan heel letterlijk bijna altijd aan.

SPEAKER_02 0:19

Was dan wel? Snacht oké.

SPEAKER_01 0:22

Mijn agenda zit vaak behoorlijk vol. Als iemand vraagt hoe gaat het, antwoord ik meestal druk. Eerlijk hè? Of een synoniem, inderdaad, mijn hoofd blijft doorgaan zelf als ik in bed lig. Zijn het ook meer vrouwen dan mannen? Ik wel, hè.

SPEAKER_02 1:02

Mannen die, ook al zijn ze heel druk, die gaan liggen volgens mij en die slapen, dat is niet ook niet waar. Ik hou mijn mond wel nog.

SPEAKER_01 1:12

Als ik ze morgens wakker word, denk ik direct aan alles wat ik die dag moet doen. Ik kijk meerdere keren per uur op mijn telefoon.

SPEAKER_02 1:26

Het gaat echt heel beroerd met ons. We zijn er echt beroerd aan toe. Ik zit gemiddeld meer dan drie uur per dag achter een scherm. Ja, nee, er komt nog meer. Er komt zo nog meer, wacht maar. Wacht. Wacht, als ik een tijdje niet op mijn telefoon kijk, ben ik bang dat ik iets mis.

SPEAKER_01 1:52

Ja, heel eerlijk, toch? Als mijn telefoon nog maar 3% heeft, voel ik toch een beetje stress. Ik denk wel eens als ik straks vakantie heb, dan kom ik eindelijk weer tot rust. Waarschijnlijk. Dat kan ook.

SPEAKER_02 2:38

Je hebt nu een keitje mijn leven gekeken, want ik ben net als de meisten van jullie ja, sta continu aan. En ik kan wel zeggen dat ik het doorleefd heb dat ik eigenlijk heb moeten leren me ook te moeten opladen bij God. En in die zin zijn we er best wel een klein beetje beroerd aan toe. Het is niet zo vreemd. Want we leven in een wereld die 24 uur per dag aanstaat. Doorgaat. En we staan altijd aan. Maar de vraag is niet alleen hoe vol onze agenda is. De echte vraag is: hoe zit het eigenlijk met jouw batterij? Hoe zit het? En nog belangrijker, waar laad jij die op? Bij wie laad je die op? Want onderzoeken laten het volgende zien: in Nederland is 96% van de mensen van 12 jaar en ouder dagelijks online. Dat weten we, denk ik wel. Volwassenen brengen gemiddeld 4 tot 5 uur per dag door op hun smartphone. Bij Tines liggen die cijfers ongeveer even hoog. Wij denken vaak dat tienes nog meer op hun telefoon zitten. Maar eigenlijk moeten we even naar onszelf gaan kijken. Nou, dan help je een beetje. Dat heb je in de gaten. Wij doen het net zo. Ongeveer de helft van de smartphone gebruikers kijkt ook s'nachts op zijn telefoon. Als je wakker bent, je hebt de telefoon naast je bed. Wat doe je dan? 71% controleert binnen 10 minuten na het wakker worden zijn telefoon. Zijn wij ook die mensen? Ik wel, namelijk. Binnen 10 minuten heb ik mijn telefoon gecheckt. En als je alle schermtijd meetelt, komen veel mensen uit op 8 tot 10 uur per dag. Klopt dat, Herbert? Jij gaf aan met je werk, dus dan klopt het. En dan heb ik het nog geen eens over de volle agenda sociale druk, prestatiedruk, constante informatiestroom. En geen wonder dat we eigenlijk overprikkeld zijn, dat we zo'n druk ervaren. We voelen continu de druk om bereikbaar te zijn. En je wil een goede moeder zijn. Je wil een goede vriend of vriendin zijn, je wil een goede collega zijn. Je wil een liefdevolle partner zijn. Je wil ook nog vrijwilligerswerk doen in je kerk. Misschien ben je wel betrokken bij de voetbal, bij de volleybal. Noem maar maar op bij je kind op school. We willen overal worden we ingevlogen en overal zijn we maar bezig. En als christenen willen we ook nog trouw zijn aan God. Tenminste, dat is wel ons voornemen. En het is allemaal goed hè. Maar het kan wel ontzettend veel worden. En misschien zijn we lichamelijk niet eens uitgeput. Maar hoeveel mensen zijn er vandaag mentaal leeg? Misschien functioneer je nog prima naar je werk. Je glimlacht, je doet je ding. Je doet wat er van je verwacht wordt. Maar van binnen sta je al een tijdje op de energiebesparingsstand. Weet je wel, dat gele dingetje op je telefoon. Druk hem in en je telefoon kan nog langer mee. Herken je dit? Dat je misschien al een tijdje in de energiebesparingsstand zit. Misschien ben ik wel de enige die dit zo ervaart. En juist daarom wil ik vandaag met jullie gaan kijken naar de profeet Elia. Want als er iemand was die grote dingen met God meemaakte, dan was hij het. En toch raakte zelfs hij volledig leeg. Uitgeput. Zowel lichamelijk als mentaal. En dat roept de vraag op: hoe blijf jij geestelijk opgeladen? Een telefoon met 5% batterij noemen we bijna leeg. Toch? Ook al doet hij het nog. En bij mensen noemen we het vaak druk of even vol houden. En dat kun je best behoorlijk lang volhouden 5%. Want wij kunnen best nog wel functioneren. Terwijl onze mentale batterij wel leeg aan het worden is. En de vraag is dan niet kun je nog doorgaan? Maar de vraag is eigenlijk: hoe lang houd je dit nog vol zonder op te laden? Wij wachten vaak veel langer met opladen dan we bij onze telefoon ooit zouden doen. Tenminste ik wel. Zodra mijn telefoon richting de 10, 15 procent zit, dan denk ik van oh, ik moet hem weer bijna aan de lade leggen. Maar ik zelf, ik ga lang door. Hoe lang ga je het volhouden zonder op te laden. En dan komt er nog een belangrijke vraag: wie of wat laad jij je op? Want wanneer wij vastlopen als mensen gaan we zoeken. We zoeken rust. We gaan naar therapie. We zoeken mindfulness, we zoeken coaching. We gaan misschien extra op vakantie. Dat vind ik namelijk wel heel erg leuk. Dan denk ik, oh, lekker, ik moet weer op vakantie. Ik leef van vakantie tot vakantie. Dat kunnen wij, als docenten kunnen wij van vakantie tot vakantie. Maar ik merk dat we dat echt doen. En dat we dan ook echt. Ik kijk mijn collega's even aan. We zijn een beetje mentaal uitgeput, toch?

SPEAKER_01 7:49

Beetje. Ja, echt leerlingen niet hoor.

SPEAKER_02 7:57

Of misschien zoek je een andere baan. En veel is helpend, hè? Ik zeg niet dat het verkeerd is. Veel is echt helpend. Maar uiteindelijk blijft wel de diepste vraag: waar vindt een mens werkelijk rust? Waar laad je niet alleen je lichaam op? Maar ook je hart, je ziel, je geest? En een burn-out of mentale vermoeidheid of leegte gaat niet alleen over een lege agenda of een lege batterij. Uiteindelijk gaat het om een mens die leeg geworden is. En we zoeken technieken om ons te vullen. Maar een lege ziel wordt niet gevuld door nog een andere techniek. Wij kunnen alleen gevuld worden door de levende God. En daarom geloof ik dat de diepste vorm van herstel begint waar wij opnieuw leren leven uit Gods nabijheid. Zijn woord. En gehoorzaam zijn aan zijn wil. En het zijn heel veel woorden, het zijn grote woorden. En eigenlijk moet je altijd aan die laden verbonden zijn. Niet af en toe of als het bijna te laat is. Maar altijd continu. En we zien het ook in de Bijbel. Ik ga straks drie lessen vertellen. En er zitten veel meer lessen in het Bijbelgedeelte van Eén Koning 17, 18 en 19. Maar ik heb er voor nu drie uitgehaald: want Elia is een voorbeeld die ontdekt wat er gebeurt als je niet verbonden blijft met God. En ik ben zo onder de indruk van dat verhaal dat ik weer opnieuw bij dit verhaal uitkwam. Ik heb hier met Pinkster ook over gehad, over Elia. Dat God spreekt in de stilte en ik kom er weer bij uit. En wie denkt dat iemand die grote wonderen meemaakt, nooit moe of leeg wordt. Elia is dus echt zo'n voorbeeld. Een profeet. Die dus geestelijk, emotioneel en lichamelijk helemaal leeg is uitgeput. En precies daar begint Gods les over verbinding. Echte verbinding. En echt herstel. En door Elias gehoorzaamheid aan God en trouw. En het continu verbonden zijn met God, zie je dat Elia te maken heeft met hele grote wonderen. Ik ga ze zometeen samengevat even met jullie doornemen. Maar het duurt te lang als we één koning 17, 18 en 19 gaan lezen. Dat wil ik jullie niet aandoen. Maar misschien is het wel voor jullie een uitnodiging om thuis eens goed te lezen: wat staat er nu eigenlijk? En wat gebeurt er nu eigenlijk? Elia komt zo in één keer op toneel: we hebben het over goddeloze koningen, één koningen. En Agab. Elia spreekt namens God tegen Agab. En wat zegt hij dan tegen Agap? Hij zegt: drie jaar zal er geen regen zijn, tenzij ik dat zeg, als profeet. Waarom? Agap was een van de meest goddeloze koningen van Israël. Hij was getrouwd met Isabel. En Isabel vereerde de afgod Baal. En Baal werd gezien als de god, de afgod van regen, vruchtbaarheid en oogst. En men geloofde dat Baal de regen liet vallen. Dus het volk Israël geloofde dat de Baal regen liet vallen. En ook zo dus het land vruchtbaar maakte. En dit was niet zomaar een straf, het was een directe confrontatie met afgoderij. Baal. Israël vertrouwde op Baal voor regen. En God laat zien niet Baal bepaalt het weer, maar dat doe ik. En bovendien had God dit oordeel al lang aangezegd, aangekondigd. En dat heeft hij gedaan in de wet van Mozes. En dat is ongeveer 500 jaar daarvoor. Dus 500 jaar voordat Elia tegen koning Agap zegt: Er gaat drie jaar, zal er geen regen meer vallen totdat ik het weer zeg. Is dit voorzeg? Want in Deuteronomium 11 staat het volgende: pas op, laat u er niet toe verleiden een dwaalspor te volgen. Voor andere goden neer te knielen en ze te veren. Want dan roept u de woede van de Heer over u af en zal Hij de hemel sluiten. Er zal geen regen meer vallen. En de hele oog zal mislukken. Dat is 500 jaar eerder voor zegt. 500 jaar lang heeft dus volk Israël kans gehad om God te gehoorzamen. Het lijkt wel of God nu eerst even zegt: nu is het genoeg. Ik ga nu laten zien wie ik ben, de ware God. En op dat moment richt God zich weer tot Elia, nadat het uitgesproken is, en zegt tot Elia: Ga weg van hier en zoek een schilplaats. Ik ben een beetje AI-fan geworden. Dit plaatje heeft AI gemaakt. En het geeft in één stuk weer de wonderen van Elia. Want Elia werd door God de schuilplaats ingestuurd. Ga weg van hier. En God zorgde op wonderlijke wijze voor Elia. De raven zorgden dat Elia voedsel kreeg. De beek daar dronk Elia uit. Totdat de beek opgedroogd was. Want er was tenslotte geen regen meer. En dat was op het moment dat God zegt: Ga naar de weduwe toe. Ga naar die plek. Daar zal ik opnieuw voor jou zorgen. En ik heb tegen de weduwe gezegd dat zij voor jou moet zorgen. Dat is ook een heel bijzonder verhaal. Een wedue, die eigenlijk bijna geen eten meer heeft. Elia komt eraan, vreemd iemand. Ik weet niet wat ik gedaan had die zegt van geef mij eten. Ik wil graag dat je brood voor me klaamaakt. Ik zou denken: ja, dacht. Maar zij was natuurlijk ook al volbereid door God. En deze weduwe had geen mail voldoende en eigenlijk ook geen olie. En het wonde gebeuren dat dus de mail niet opraakte en dat de olie niet opraakte. De weduwe gaf wat zij kon geven. Dat is misschien voor ons ook al een mooie les. Wat je hebt kun je geven. En dan komt er een moment. Dit speelt zich allemaal af in drie jaar tijd. Dan komt er een moment dat de zoon van de weduwe ziek wordt en sterft. Eén zoon. En je bent weduwe en je kind sterft. En opnieuw een wonder: Elia wekt de zoon tot leven. Door God heen. Hij bidt. En smeekt God. Maak zorg dat het kind weer tot leven komt. En het kind komt tot leven. En na drie jaar moet Elia terug naar koning Agap. Kun je je voorstellen hoe die confrontatie gegaan is. Want Agap geeft hem de schuld van de droogte. Maar Elia, hoe standvastig en krachtig hij nog steeds is, zegt dat het volk zelf van God is afgeweken en Baal is gaan dienen. Ik denk dat jullie het verhaal wel kennen. Dan komt een grote confrontatie met 450 profeten. Hij staat in zijn eentje. Dit zijn geen 450 mensen, maar ik sta even in mijn eentje tegenover jullie. En jullie beweren met z'n allen iets anders dan dat ik beweer. Zo krachtig staat Elia daar nog. Hij roept uit van wie de ware God is, die komt met vuur. Hij daagt baal uit als het ware, de profeten. Jullie kennen het verhaal misschien wel. Maar die profeten, hoe lang ze ook doorgingen, ze sneden zich. Bloed kwam vrij, allemaal offens brachten ze, maar er kwam geen vuur. En op dat moment is Elia aan de beurt en hij bid tot God. De God van Abraham, Isaac en Jacob. Hij doet er nog een schepje bovenop. Da vind ik wel heel dapper van hem. Hij gooit water over het alta heen. En hij gooit water en hij maakt nog een greppelgraafje eromheen, die vult hij ook nog met water. En hij bidt. En er komt vuur uit de hemel. En dan staat er dan in de Bijbel dat alles verteerd raakt. Zowel het offer, de stieren, stieren in dit geval bij hem, als het water verteerd. Het hout verteerd, hoe bijzonder. En dat was het moment dat het volk roept na 500 jaar ongeveer weer: de Heere, Hij is God. En dat is nog niet het laatste wonder. Want Elia bidt vervolgens om regen, want God had weer beloofd dat het gaat weer regenen. En misschien kennen jullie het verhaal ook wel: zeven keer laat hij een knecht op de berg zien of er ergens een klein wolkje is. En pas bij de zevende keer is er een klein wolkje. En dan weet Elia: het gaat regenen. Wat had jij gedaan? Ik was misschien na de derde keer al gestopt en denk je dag, het is zo'n mooie blauwe heldere. Het gaat echt niet gebeuren. Maar Elia vertrouwde op God. Elia leert dat God altijd trouw is. En door alle wonderen die hij heeft meegemaakt, natuurlijk, vertrouwt hij ook op God. Want er komt. En zelfs wanneer de omstandigheden onmogelijk lijken. Zelfs de omstandigheden. Sorry, blauwe lucht, drie jaar geen regen. De omstandigheden leken onmogelijk. Het gebeurt. Wat een bijzondere ontmoetingen met God en wat een krachtige roeping voor Elia. En dit waren echte piekmomenten, overwinningen voor Elia. Net als een topsporter die goud wint. Of misschien een krachtige kerkdienst. Waar alles raakt. En je denkt: nu ben ik vol. Ik ben zo vol of een conferentie. Hoe vaak ik wel niet bij een conferentie geweest ben. En dan kom je thuis. En dan voel je een dip. Tenminste, ik wel. Dan denk je van nou, het was geweldig. En nu? Want nu? Wat gaan we nu doen? Het is een leegte die je kan ervaren. Voor topsporten soms wel eens de val naar de top. En direct na deze drie bijzondere jaren komt de dreiging van Isabel, de vrouw van Agap. Morgen ben je dood. Wat ze zegt. Morgen ben je dood. En wat gebeurt er dan? Het contrast kan gewoon niet groter. Elia, de grote profeet, die alle wonderen had meegemaakt. Ook onmogelijk in onze ogen, wordt bang. En hij vlucht. Je zou denken dat deze man onverslaanbaar is, toch? Als je al die wonderen hoort en ziet. En we lezen dit in één Koning 19: vers 3 tot 5. Elia werd bang. En hij vluchte om zijn leven te redden. Bij Besseba in Juda aangekomen, liet hij zijn knecht achter. En zelf trok hij één dagreis ver de woestijn in. En daar ging hij onder een bremstruik zitten, verlend het na de dood. En zei: Het is genoeg geweest, hier. Neem mijn leven. Want ik ben niet beter dan mijn voorouders. Hij is mentaal leeg. En ik denk niet omdat er iets met Elia aan de hand is, maar zijn lichaam en zijn hoofd zijn uitgeput. En één op de vijf werkende in Nederland hebben burn-out klachten. Ik weet dat ze hier ook zitten. Zij kunnen getuigen van dit. En ze functioneren nog wel, maar ze voelen zich leeg. Ze voelen zich op echt uitgeput. En dat is precies waar Elia denk ik ook zit. Hij werkt nog? Hij gelooft, maar hij is innerlijk op. En wat doet God? En dit vind ik zo mooi. Hij geeft Elia geen straf. Hij veroordeelt hem niet of strooit met bijbelteksten om de oren. Wat wij christenen bij elkaar wel eens zouden kunnen doen: zoiets van jij kleingelovige, ik heb door jou heen zoveel machtige wonden gedaan. Dan moet je jezelf nu eens zien. Kom op man. Doe niet zo kinderachtig. Gedraag je niet zo kinderachtig. Nee, dat doet God niet. God geeft Elia rust, eten en drinken. En dat lezen we in één koning 19. Hij, dat is Elia, viel onder de bremstruik in slaap. Maar er kwam een engel die hem aanraakte en zei wordt wakker en eet. Elia keek op en ontdekte naast zijn hoofd een broodkoek in sommige vertalingen in gloeiende kooltjes gebakken en een kruik water. En nadat hij had gegeten en gedronken, ging hij weer onder de struik liggen. Maar de engel van de Heer kwam terug, raakte hem opnieuw aan en zei: Sta op en eet wat. Anders is de riis te zwaar voor je. En Elias stond op. En toen hij had gegeten en gedronken, liep hij, gesterkt door dit voedsel, 40 dagen en veertig nachten door de woestijn. Tot hij bij de berg Horeb kwam, de berg van God. En daar ging hij een grot binnen om er de nacht door te brengen. Een engel raakte hem tot twee keer toe aan.

SPEAKER_01 21:51

Om tegen Elia te zeggen: Kom, sta op, eet wat, drink wat, rust uit. Want alles was. Is de reis te zwaar voor je?

SPEAKER_02 22:02

Welke reis? Welke reis is anders te zwaar voor je? De reis naar een vernieuwde roeping. Misschien ben jij wel op dat moment uitgekomen: een reis naar een vernieuwde roeping. God wil je altijd ergens brengen. Hij wil je altijd richting geven. En God doet hetzelfde voor Elia. Elia moet stoppen. Hij moet letterlijk stoppen. Hij gaat er boestijn in. En God zorgt daar echt liefdevol voor Hem. En ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik dacht altijd dat geestelijk herstel begon met nog meer discipline. Ja, logisch dat ik me zo voel. Ik heb mijn Bijbel niet gelezen. Ja, ik zit nu echt met taal uitgeput omdat ik gewoon onvoldoende bid. Maar dat is het niet. Dat is het echt niet, mensen. Zo zitten wij in elkaar. Maar het gaat om de herde die letterlijk voor zijn schapen wil zorgen. En veel mensen, en ook wij christenen, zoeken vaak op de verkeren plekken onze oplaatmomenten. Want als wij leeg zijn, als ik leeg ben, laat ik het bij mezelf hou, wat doe ik dan heel vaak? Ik ga scrollen op mijn telefoon. En ik denk dat dat vult. Het vult, maar het voed niet hè. Misschien ben jij wel een Netflixer die lekker in bed blijft liggen. En de hele dag rustig, de hele dag serie naar serie kan kijken. Het vult je. Maar het voed je niet. Of misschien ben je iemand die nog harder gaat werken om controle te houden. Om wat je eigenlijk al voelt. Maar je negeert het. Want je denkt oh die 3% lukt me nog wel. En misschien ben je wel iemand die vaker op vakantie gaat. Of zoek je de drukte op om stilte te vermijden. Dat vinden we heel moeilijk in de stilte te zijn. Maar dat is vaak geen oplader: dat is verdoving. Je verdooft jezelf. Want je weet ten diepste misschien wel dat wat ik voel, wil ik eigenlijk niet voelen. En niet alles wat vult voed. En Elia stopt echt. Gaat letterlijk de woestijn in en keert dan terug naar de kern. Want de berghoorrep is belangrijk. Dat is de plek van Gods verbond. Het is een plek van begin. Het is een plek van identiteit. Wie ben jij? Wie mag je zijn? En God zat niet in het lawaai. Op de berghoorrep verwacht Elia God in het vuur, in de aardbeving, in de wind. Maar er was God niet te vinden. God brengt Elia terug naar de stilte, naar de rust. Geen geluid, geen meldingen, geen push-operichtjes. Ik word soms gek thuis. Ik heb ze uitstaan, maar ik heb kinderen die hebben die bericht aanstaan. En dan hoor je daar weer een telefoon en dan hoor je daar weer een telefoon. Allemaal die berichtjes. Of er zit tv te kijken. En dan zitten de kinderen naast je met de telefoon. Er zitten YouTube te kijken. Al dat geluid om je heen. Ze moeten misschien weer moeite doen om inderdaad te ontladen. Of in die rust te komen. Om in de stilte te komen. Want God spreekt vaak ons tot ons in rust. En misschien heb jij het gevoel van: ja, God is afwezig. Ik voel hem niet meer. Maar ik geloof niet dat dat is. Ik geloof niet dat God afwezig is. Maar ik denk dat wij H niet meer kunnen horen. Door al die stemmen om ons heen. Het is te luid om Hem te verstaan. En God zegt tegen Elia in één koning 19: Sta op. Wat doe je hier? Kom naar buiten. Daarom zongen dat het deliet net ook. Sta op en schitter. Kom tevoorschijn. En dat zegt hij tegen jou en dat zegt hij tegen mij. Kom naar buiten. Ontwaak. Ontwaak. En God roept Elia terug in zijn roeping. Dat is heel bijzonder. Hij geeft Elia richting. En dus ook je toekomst. En daarmee zegt God misschien ook wel: je bent belangrijk. En zoals jij misschien wel te horen krijgt, dat zeg ik ook heel vaak. Ik ben vervangbaar op mijn werk. Maar ik denk dat God tegen ons zegt: Jij bent niet te vervangen. Jij bent niet te vervangen. Je bent gewoon heel bijzonder. Elia krijgt nieuwe kracht. En hij laat weer op bij God. En we mogen drie lessen meenemen, denk ik. De eerste les is: God is trouw in de moeilijkste omstandigheden. Vaak wordt tegen jou gezegd: geef niet op. Maar ik draai hem om. Hij geeft jou nooit op. De tweede les die we mogen leren: God is machtiger dan alles waarop wij mensen leren vertrouwen.

SPEAKER_01 27:02

Ik weet niet waar jij op vertrouwt. Misschien zeg je, ik ben christen, dus ik moet op God vertrouwen.

SPEAKER_02 27:11

Dat kun je zeggen. Maar ervaar je dat ook zo, doe je dat ook? En de derde les die we hieruit mogen leren, denk ik, is: God wil niet alleen door je heen werken. Maar ook voor je zorgen. Blijf verbonden met Hem. Ik ben er bijna. Elias grootste probleem was niet een gebrek aan geloof. Dat denk ik niet. En dat verwijten we als christen elkaar snel. Je hebt niet geloof genoeg. Als je uitgeput bent. Als je durft te zeggen van ik zie het niet meer zitten. Ik trek het niet meer. En God herstelde niet eerst met een nieuw wonde: maar met rust. Met zorg en zijn aanwezigheid. En dat maakt de metafoor van de oplader heel treffend. Ik heb een noodoplossing bij me, Powerwenk. Ook de groone oplader. Ook wie grote dingen van God doet, klein of groot, maakt niet uit. Je kan niet zonder voortdurend verbonden te zijn met de bron. Mesus Christus. Het is belangrijk dat je dat beseft. Dat we beseffen, we mogen continu verbonden zijn. En ook wil ik je nog drie eenvoudige oplaadmomenten meegeven. En die ken je waarschijnlijk echt. Maar misschien pas je die niet toe omdat je te druk bent. Het kan. En het is niet omdat het moet, maar omdat ik geloof dat dit een uitnodiging van God naar jou is. Naar mij toe is. En hij zegt niet voor niks in zijn woord en dit kennen we allemaal. Kom naar mij toe, allen die vermoeid en belast zijn. En ik zal u rust geven. Dat is letterlijk, hè? Dat is niet zomaar een Bijbeltek. Dat is letterlijk wat God voor jou en voor mij wil. En hij gaat nog verder. Want dan zegt hij: Neem mijn juk op u en leer van mij, wat ik zachtmoedig ben. En u zult rust vinden voor uw ziel.

SPEAKER_01 29:19

Want mijn juk is zacht en mijn last is licht. Die kennen we. Zoek elke dag bewuste stilte met God.

SPEAKER_02 29:40

Een telefoon laat je niet op tijdens het gebruik. Niet altijd. Onze kinderen wel denk ik, maar ik niet. Als ik aan het opladen ben, dan laat ik hem met rust. Niet altijd. Maar je sluit hem aan. Telefoon sluit je aan. En zo kun je, denk je, ook niet geestelijk opladen als je alleen maar doorgaat. Neem elke dag bewuste tijd om stil te worden. Te bidden om Gods woord te openen. En het kan nog simpeler: Heer, hier ben ik. Spreek tot mij. Hier ben ik. Het tweede is: wacht niet tot je batterij leeg is. Veel mensen zoeken God pas als ze vastlopen. En ik denk dat we dat allemaal wel in onze levens herkennen misschien. Elia leert ons dat zelfs de sterkste mensen kunnen instorten. En daar hoeven we ons niet voor te schamen. We zijn mensen, we zijn geen robots. En wacht niet tot je op 1% zit. Blijf elke dag verbonden met de bron. Ook als het goed gaat. Ik heb hier een powerbank bij mij. Want verbinding is geen noodoplossing, maar het is een levensstijl. Als ik snel mijn telefoon moet opladen en ik heb geen kabeltje bij me of geen mogelijkheid om ergens stroom te krijgen, dan heb ik mijn powerbank bij me. Dat is een noodoplossing. Maar God vraagt echt van ons dat de verbinding met Hem is geen noodoplossing, maar het hoort een levensstijl te zijn. En dit is ook een hele belangrijke. Ik heb ze allemaal doorgemaakt nog steeds. Leef vanuit Gods kracht, niet vanuit je eigen kracht. Je hoeft niet alles zelf te dragen. God vraagt niet eerst om prestaties. Hij nodigt je eerst uit in zijn nabijheid. En vanuit die verbinding ontvang je kracht om te leven, om lief te hebben en om te dienen. Ook zelfs als eigenlijk je omstandigheden het niet toelaten. Dus het is niet werken voor God om vol te blijven. Maar ik denk echt: het is leven met God zodat Hij jou steeds opnieuw wil vullen.

SPEAKER_01 32:21

Hoe is jouw batterij vandaag? Hoe zit jij erbij? En misschien zit je op 80%. Misschien op 20%.

SPEAKER_02 32:31

Misschien ben je helemaal leeg. En God nodigt je vandaag niet uit om harder te werken. Om dichterbij te komen. Dat is de uitnodiging die niet alleen voor vandaag geldt. Maar eigenlijk voor altijd. Kom dichterbij. Blijf verbonden met de bron. Want alleen wie verbonden blijft met Christus ontvangt steeds opnieuw de kracht om te leven. Zoals God het bedoeld heeft.

SPEAKER_01 33:01

Zelfs in de allermoeilijkste omstandigheden. Gaan zingen, denk ik.

SPEAKER_00 33:24

Aangezien we hier toch een leerschool zijn met z'n allen. En we rust moeten nemen, zou ik willen voorstellen om gewoon rust te nemen. Dus wees gewoon eens even stil. Eventueel, als het degene het nodig heeft naast je of zelf vragen om gebed. Bid voor jezelf of bid met iemand anders. Ja, wij zullen dan wel inzetten als dat nodig is. Ik zat even te kijken, je had drie punten. Zoek elke dag bewuste stilte. Nou, laten we daarom mee beginnen. Als leerschool moet je toch net badte iemand ook heel mooi van. Hier is het soms, dan kom je, en dan word je opgeladen en dan ga je weer en dan hopen dat het weer zondag wordt, want dan kunnen we er even opladen. We moeten toch met z'n allen even trainen om dat misschien in een trip me te krijgen. En ik net zo hard. Dus laten we eerst in de stilte en dan wachten tot je batterij leeg is. Als wij gaan spelen, soms kan het ook wel voelen: ik moet gaan staan en moet meezingen, want dat hoort erbij. Maar blijf gerust een keertje zitten en luister gewoon naar wat we zingen. Het gaan ook ook twee nummers over de rust. Over eentje in het Engels en de andere in het Nederlands. U geeft rust en de andere. Kom maar.